fbpx

Bye bye 2020. Hello 2021

S’il y a bien un endroit au monde en ces temps incertains où il ne devrait pas y avoir de distanciation, c’est bien dans le cœur de ceux qu’on aime.

Als er in deze onzekere tijden één plaats ter wereld is waar er geen afstand mag zijn, dan is het wel in de harten van degenen die we liefhebben.

(op smartphone nederlandse tekst onder de franse tekst)

Une pandémie qui divise

Des centres-villes déserts, des commerces sans vie tombés sous les dettes, des gens masqués partout nous fuyant comme si nous avions le pouvoir de mettre fin à leur vie. Les mains asséchées de désinfectant, des sourires avec les yeux… Bienvenue dans notre nouvelle réalité.

Cette triste année nous aura marqués de façon exceptionnelle. Elle nous aura appris l’impuissance de ne pouvoir tout contrôler en côtoyant cet ennemi invisible.

L’année 2020 partira en laissant une société sur les dents et à bout de souffle.

Ce que je retiens de cette année, c’est aussi cette malheureuse division d’opinions devenue une norme quotidienne.

D’un côté, nous avons les gens qui remettent en question le système, la nature de la pandémie et qu’on qualifie quasiment automatiquement de « covidiots », et de l’autre, ces gens qu’on qualifie de « moutons », suivant religieusement les directives et voyant en ce virus un danger mortel.

Le tout laisse place à une lutte sans merci sur les réseaux sociaux à propos de qui a raison ou tort, de guerre de mots, de propagande véhiculée à coups de publications assassines pour amener la masse de son côté du terrain. C’est comme si nous n’étions pas seulement en guerre contre un virus, mais aussi les uns contre les autres, divisés, marqués au fer rouge, mis dans la boîte « bon » ou « mauvais » selon la définition que chaque individu veut bien lui donner.

Nos choix ou nos croyances ne sont pourtant qu’une parcelle de nous, ils ne définissent pas l’individu que nous sommes.

Nous côtoyions déjà avant la pandémie des gens différents de nous et nous arrivions à les apprécier malgré leurs valeurs divergentes.

Des végétariens militant pour les animaux, des chasseurs qui ont pour passion de les abattre, des proenvironnement et d’autres se promenant en Hummer, des gens croyant en Dieu, d’autres ne croyant qu’en la science, des gens croyant aux extra-terrestres et ceux trouvant ça loufoque, des gens de gauche, des gens de droite… nous sommes entourés chaque jour de gens ayant des points de vue différents des nôtres. Une réplique de nous-mêmes est impossible à concevoir, mais n’est-ce pas ça la beauté de la vie ?

L’uniformité des individus serait d’une banalité sans nom. Comment apprendre, comment évoluer en tant que société si nous nous parlions à nous-mêmes chaque jour de notre vie ?

J’appréhende cette campagne de vaccination. Les « antimasques » laisseront tranquillement place aux « antivaccins » qui seront mis sur le bûcher à leur tour. Ceux qui se feront injecter ce qu’ils croient être leur sérum de vie jugeront ceux qui le refusent. Ceux qui ont peur de ce vaccin au point de le qualifier de poison traiteront de « naïfs » ceux qui le prendront hâtivement sans en connaître les effets à long terme.

La spirale de haine recommencera à tourner et à briser des liens sur son passage. Comme si la tourmente n’était pas déjà assez présente sur tous les fronts et n’avait pas fait assez de victimes collatérales.

Le fait est que nous ne sommes pas des ordinateurs programmés d’une même et unique façon. La carte mémoire de l’un est parsemée de vécu et de souvenirs étrangers à l’autre.

On ne peut formater les croyances des autres ni leur système de valeurs.

Le seul contrôle que nous ayons est sur nos propres choix de vie, aussi injuste que cela puisse nous paraître parfois.

Se faire la guerre pour convaincre nos proches de penser comme nous ou culpabiliser ceux qui ont failli n’amènera rien de plus que la haine et la division. Que celui qui n’a jamais triché à ne serait-ce qu’une microdirective cette année jette la première pierre. Chacun a ses propres limites, ses faiblesses et son seuil de tolérance par rapport à l’inconnu.

Au bout du compte, les deux clans, de chaque côté du terrain, partagent le même point central : la peur.

D’un côté, il y a ceux qui ont peur de tomber malades, de contaminer un proche ou même de mourir ; de l’autre, il y a ceux qui ont peur d’être brimés dans leur liberté ou manipulés par les gens au pouvoir.

Pourquoi ne pas mutuellement nous rassurer dans nos craintes plutôt que de nous diviser ?

Et si, pour 2021, en tant que société, nous prenions une résolution ? Celle d’apprendre à vivre ensemble malgré nos différences, puis d’utiliser l’énergie qu’on prendrait pour déverser notre haine à plutôt contacter un proche souffrant de solitude et lui demander comment il va.

Parce que s’il y a bien un endroit au monde en ces temps incertains où il ne devrait pas y avoir de distanciation, c’est bien dans le cœur de ceux qu’on aime.

Een pandemie die verdeelt

Verlaten stadscentra, levenloze bedrijven die in de schulden raken, overal gemaskerde mensen die voor ons weglopen alsof we de macht zouden hebben om een einde te maken aan hun leven. Handen uitgedroogd door het ontsmettingsmiddel, glimlachen met de ogen… Welkom in onze nieuwe realiteit.

Dit trieste jaar heeft een uitzonderlijke stempel op ons gedrukt. Het zal ons de onmacht hebben geleerd om niet alles te kunnen controleren met deze onzichtbare vijand in ons leven.

2020 laat een samenleving achter die op scherp staat en op zijn laatste benen loopt.

Wat ik me van dit jaar herinner is ook het ongelukkige meningsverschil die een dagelijkse norm is geworden.

Aan de ene kant hebben we de mensen die het systeem in twijfel trekken, de aard van de pandemie, en die bijna automatisch “covidioten” worden genoemd, en aan de andere kant hebben we de mensen die “schaap” worden genoemd, die religieus de richtlijnen volgen en dit virus als een dodelijk gevaar zien.

Het geheel maakt plaats voor een genadeloze strijd op sociale netwerken over wie er gelijk of ongelijk heeft, een woordenstrijd, propaganda die door middel van moorddadige publicaties de massa aan zijn kant tracht te krijgen. Het is alsof we niet alleen in oorlog zijn met een virus, maar de ene tegen de andere, verdeeld, gebrandmerkt, in het “goede” of “slechte” vakje worden gezet volgens de definitie die elk individu er aan wil geven.

Toch zijn onze keuzes of overtuigingen slechts een deel van ons, ze bepalen niet wie we zijn als individu.

Al voor de pandemie leefden we samen met mensen die anders zijn dan wij en konden we ze ondanks hun divergerende waarden waarderen.

Vegetariërs die dierenactivisten zijn, jagers die een passie hebben voor het doden van dieren, pro-milieuactivisten en anderen die in Hummers rijden, mensen die in God geloven, anderen die alleen in de wetenschap geloven, mensen die in buitenaardsen wezens geloven en mensen die denken dat ze gek zijn, mensen van links en mensen van rechts … we zijn elke dag omringd door mensen die andere gezichtspunten hebben dan wij. Een replica van onszelf is onmogelijk, maar is dat niet de schoonheid van het leven?

De uniformiteit van individuen zou volkomen banaal zijn. Hoe zouden we kunnen leren, hoe zouden we als samenleving kunnen evolueren als we elke dag van ons leven tegen onszelf zouden praten?

Ik ben bang voor deze inentingscampagne. De “anti-maskers” zullen stilletjes wijken voor de “anti-vaccins” die op hun beurt op de brandstapel zullen eindigen. Degenen die worden ingeënt met wat zij geloven hun levensserum te zijn, zullen degenen die het weigeren beoordelen. Degenen die zo bang zijn voor het vaccin dat ze het vergif noemen, zullen degenen die het vaccin overhaast nemen, zonder de lange termijn effecten ervan te kennen, “naïef” noemen.

De haatspiraal zal weer draaien en banden verbreken. Alsof de beroering niet op alle fronten genoeg aanwezig is geweest en niet voldoende nevenslachtoffers heeft geëist.

Het feit is dat we geen computers zijn die op eenzelfde en unieke wijze geprogrammeerd zijn. De geheugenkaart van de ene is bezaaid met ervaringen en herinneringen die vreemd zijn aan de andere. We kunnen elkaars overtuigingen en waardesystemen niet formatteren.

De enige controle die we hebben is over onze eigen levenskeuzes, zo oneerlijk als het ons soms lijkt.

Ten strijde trekken om onze naasten te overtuigen te denken zoals wij of de schuld geven aan degenen die gefaald hebben, zal niets meer opleveren dan haat en verdeeldheid. Laat hij die dit jaar nog nooit vals heeft gespeeld de eerste steen werpen. Iedereen heeft zijn eigen grenzen, zwakheden en tolerantiedrempel.

Uiteindelijk delen beide clans, aan weerszijden van het veld, hetzelfde centrale punt: angst.

Aan de ene kant zijn er mensen die bang zijn om ziek te worden, een geliefde te besmetten of zelfs te sterven ; aan de andere kant zijn er mensen die bang zijn om gepest te worden in hun vrijheid of gemanipuleerd te worden door de machthebbers.

Waarom stellen we elkaar niet gerust in onze angsten in plaats van ons te verdelen?

Wat als we als samenleving voor 2021 een resolutie zouden opstellen? Deze te leren samenleven ondanks onze verschillen, en vervolgens de energie die we zouden besteden om onze haat uit te storten eerder te gebruiken om een naaste te contacteren die lijdt aan eenzaamheid en hem te vragen hoe zich voelt.

Want als er in deze onzekere tijden één plaats ter wereld is waar er geen afstand mag zijn, dan is het wel in de harten van degenen die we liefhebben.

5 1 vote
Évaluation de l'article
0
Votre avis compte, laissez-nous un commentairex
()
x